Luchtkasteel: mooie zinnen

Mooie zinnen, in dit geval uit Zeven dagen zonder van Monika Peetz

Wanneer u zeker weet dat u verkeerd bent gereden, hebt u nog zo’n vijfhonderd meter te gaan
(een vergelijkbare zin heb ik al eerder gehoord in de Japanse film Megane. Zou het iets betekenen)

We vullen elkaar perfect aan …. helaas passen we niet bij elkaar
(hoe herkenbaar)

Verleden was hier nog slechts decoratie

Jammer dat je je indrukken niet in een flesje kon bewaren om ze op slechte dagen als een goede fles wijn te voorschijn te halen en ervan te genieten
(in mijn luchtkasteelkeuken staan toch behoorlijk wat flessen met mooie herinneringen en indrukken. Onmisbaar om bijna onverteerbare kost toch eetbaar te maken)

Wie niet bewoog kwam vroeg of laat in het donker te staan
(ja op een gegeven moment moet je echt in beweging komen)

Of om met de ConsulTAANTE (Jetty Mathurin) te spreken
Wie bij alles stilstaat komt niet ver

Andere mooie zin van haar
Als je de wind van voren hebt, draai je om!

Week 5, de keuken

Heerlijke kopjes thee waar ik de komende tijd aandacht ga besteden.









Voor de rest moet de keuken zelf nog maar even sudderen.

Week 4, De salon

Vanuit het theehuisje loopt het kiezelstenen paadje via vele omzwervingen door een uitgestrekte tuin, eigenlijk meer een landgoed dan een tuin, naar de openslaande deuren van de salon. De deuren staan open en in de zachte bries bewegen de ragfijne gordijnen alsof ze dansen op ongehoorde muziek. Vanuit de tuin komen afhankelijk van het jaargetijde heel subtiel vlagen van onder andere kamperfoelie, jasmijn, aardbei, lavendel en citrus binnen drijven. In de salon is het behaaglijk. Niet  heel warm maar met een van de vele mooie omslagdoeken die over de stoelen liggen is het heerlijk om in een van de vensterbanken te zitten en het is er fris genoeg om een helder hoofd te houden bij wat er zo meteen staat te gebeuren.  De houten vloer is door het vele boenen zo glanzend geworden dat het meubilair er zich in kan spiegelen. Een diepe uitnodigende bank met een hoge rug staat centraal met daarom heen kuipstoeltjes op krulpootjes. Beiden zijn bekleed met warm velours en fluweel en herbergen een overvloed aan zijden kussen in zich. Een andere aandacht trekker in de salon is de trofeeënvitrine. 5 grote trofeeën staan vooraan op de beste plek in de vitrine.

Mijn comfortzone te verlaten en mezelf laten zien, door bijvoorbeeld dit blog te schrijven en nieuwe mensen te ontmoeten.

Ondanks de verwijdering die er altijd al tussen ons was en die zeker een jaar eerder onoverbrugbaar was geworden naar het ziekbed van mijn vader gegaan. Gelukkig maar want die nacht is hij, niet geheel onverwachts maar wel sneller dan gedacht overleden.

Een graad in de Engelse klassieke ballet. Het enige diploma waar ik echt voor heb moeten werken en hard ook. Ik ben er dan ook ruim 25 jaar later nog steeds heel trots op.

Een  zwaar gedeukte en verroestte trofee alsof die jaren lange ergens in een vergeten vochtig hoekje heeft gelegen. De karaktereigenschap is zelfs niet meer te lezen. Het wordt tijd dat die opgepoetst en uitgedeukt wordt.*

De volgende woorden van mijn moeder
"Houd wel heel veel van haar. Heb gedaan wat ik toen kon. Ben trots op haar om wie ze is"

Verder staan er nog wat kleinere trofeeën in de kast, voor bijvoorbeeld een parachutesprong terwijl ik doodsangsten heb uitgestaan en ik vooral een hekel aan kleine vliegtuigjes heb. Een baan opzeggen voordat ik een andere baan had gevonden omdat de oude baan gewoon niet meer paste. Alles opzeggen en vertrekken naar het buitenland en binnen 2 jaar weer terugkeren omdat het uiteindelijk toch niet zo’n goede beslissing bleek te zijn.

Het mooie meubilair ten spijt, de vensterbanken zijn mijn favoriete plek. Van die ouderwetse diepe banken bij de ramen waar zachte, diep rode kussen het verblijf nog aangenamer maken. Elk raam geeft een ander zicht op de tuin alsof de salon een op zichzelf staand is in plaats van onderdeel van een geheel.  Zo af en toe speelt er heel zacht een lome bossa nova maar meestal zijn het de vogels en andere geluiden vanuit de tuin die de muzikale omlijsting van de salon verzorgen. Heel soms echter schalt er ineens een stevige discobeat, van bijvoorbeeld  Earth Wind and Fire door de salon alsof die even opgeschud moet worden. 

Zoals na een flinke donderbui de tuin weer fris en schoon is.

Vanuit de favoriete vensterbank van het moment heb ik zicht op de oprijlaan die leidt naar de voorkant van mijn luchtkasteel. In de salon staat alles klaar voor de komst van Oprah en bij een eerste kopje thee lees ik haar vragen alvast door.

Hoe ben je geworden wie je bent?

Door Eigen Wijs te zijn. Mijn eigen weg te volgen en mezelf steeds weer te ontdoen van ideeën, gedachten en verwachtingen van anderen.

Wat kunnen mensen van jou leren?

Het vertrouwen te hebben dat welke risico’s je ook neemt het altijd wel weer goed komt. Misschien anders dan gepland maar uiteindelijk vaak beter.

Was je als kind al zo bijzonder?

Ongetwijfeld maar dat zou je eigenlijk aan anderen moeten vragen.

Hoe ben je omgegaan met de tegenslagen in je leven?

Door ze helemaal te doorleven. Zeg maar helemaal naar de bodem van de put te zakken en dan weer omhoog te klimmen. Gelukkig kan ik mezelf steeds eerder in de kraag vatten zodat ik niet zo diep meer hoef te gaan.

Wat kunnen we nog van je verwachten in de toekomst?

Ha nog geen concrete ideeën, maar pas maar op want er staat een licht op uitbreken.

Welke actrice zou jou goed kunnen spelen?

Meryl Streep maar eigenlijk wel elke goede actrice. Ik neem tenminste aan dat die zich in kunnen leven in een andere en dan maakt het niet uit of uiterlijkheden ook kloppen.  

Welke acteur zo goed bij je passen?

Wat een rare vraag. Ik ken geen acteurs, ik ken hooguit de rollen die ze hebben gespeeld. Daar van uitgaand komen Jeremy Irons en Collin Frith wel in aanmerking.

Welk bekend liedje gaat eigenlijk over jou?

Ik zou het je niet kunnen vertellen. Er zijn zoveel nummer waarin misschien wel één of een paar regels zitten die mij beschrijven. Maar ik zou zo geen nummer dat in zijn geheel over mij gaat.  Hoewel nu ik er langer over na denk. De Nederlandse versie van So Lonely van The Police, Zo eenzaam gezongen door Adelheid Roosen in de show Niet gesnoeid komt aardig dicht in de buurt. Maar dat is weer niet bekend. 

Golden van Jill Scott gaat niet zo zeer over mij nu maar het gaat wel over hoe ik mijn leven graag zou wil leven ook al lukt dat niet altijd.

Wie zijn er allemaal verliefd op je geweest?

Ousman, Lamin, Noach, J en P. Misschien zullen er nog wel een paar meer zijn maar aangezien ik niet altijd even oplettend ben geweest zijn die me ontgaan zijn.

Wie zouden allemaal verliefd op je kunnen zijn, als ze je zouden kennen?

Tja geen valse bescheidenheid. Iedereen die wil en durft. Iemand die de moeite wil nemen om de tip van de sluier verder op te tillen en bij de zuivere mij te komen. Maar ook iemand die zich niet laat afschrikken door de spiegel die ik kan zijn en naar zichzelf durft te kijken.  

Kun je meer vertellen over deze vijf bokalen?

Hoe heb je deze angst overwonnen?

Door het besef dat de angst me geen dienst meer deed. Daarna is het een kwestie van doen, hoe eng dat dan ook is en voorlopig ook blijft. En door mezelf toe te staan om soms gewoon weer even in die schelp terug te kruipen.

Hoe ben je tot deze beslissing gekomen?

Intuïtie, dat stemmetje dat zegt dat iets goed is of niet.

Wat waren de obstakels of tegenwerkingen bij de prestatie

Ik was pas net begonnen op de balletschool waar deze stijl werd gegeven tot ik examen moest doen. Ik had daarvoor jaren een heel andere stijl geleerd en zeker nooit examen gedaan. Behoorlijk zenuwslopend dus.

Waarom is deze eigenschap bij jou zo uniek?

Het unieke is vooral dat zelfs na jaren verwaarlozing deze eigenschap er nog steeds is

Waarom heeft dit compliment jou zo  geraakt?

Ik vond de regels na haar overlijden tussen al haar papieren. Ze zal het vast ook wel eens gezegd hebben en wel vaker dan eens ook. Maar misschien omdat het in haar handschrift is maakt dit veel indruk.

Ik ben het allerbeste in ….
mij zijn.
Echt niemand kan dat zo goed als ik

*Misschien kom ik daar nog wel eens op terug.

#50books Vraag 2: Welk boek krijg je maar niet uitgelezen, hoe vaak je er ook aan begint?

Ik loop al een tijdje met de vragen van #50books in mijn hoofd rond en met als gevolg dat als het gaat stromen er dan ook ineens van alles uitkomt. Vannacht begon het te stromen en vandaar vraag 2 en 3 ook meteen maar getackeld.

Welk boek krijg je maar niet uitgelezen, hoe vaak je er ook aan begint?

Ojee er staan nog al wat boeken in de kast waar ik ooit in begonnen ben maar waarin ik halverwege of al eerder in ben gestrand. 

Ik zal waarschijnlijk niet snel weten wie de moord heeft gepleegd in Ik heet Karmozijn van Orhan Pamuk en waarom. Het is een fantastisch boek  





Of wat voor rare streken de kinderloze vrouw uit Astonishing splashes of colour van Clare Morrall verder nog uit zal halen, geen idee. Maybe it's just a little to close for comfort.  Nee geen rare streken maar wel (onbewust) kinderloos. Want helaas soms is het leven een sneltrein en mis je een station en terug gaan is ook geen optie. 

Om over The tale of Genji van Murasaki Shikibu nog maar te zwijgen. Ik ben er in '95/'96 tijdens mijn studie Japans in begonnen maar na ruim 700 blz liep ik vast. Voor zover ik me kan herinneren was de Genji waar het verhaal over gaat toen ook al overleden en werd het minder interessant. Misschien, ooit begin ik er nog wel weer eens aan maar dat zal nog wel een tijdje duren.

Dan staat The inheritance of loss van Kiram Desai nog de kast en het verdwijnt er ook telkens weer in terug. Het ontmoedigd me al bij het eerste hoofdstuk, afgaande van de achterflap denk ik; ja dit is een mooi verhaal maar helaas kom ik nog niet door het begin heen. 












Wat is jouw favoriete plek om een boek te lezen? 

Mijn favoriete leesplek?  Hmm nee volgens mij heb ik die niet echt. Oke de bank of mijn bed zijn uitstekende plekken om te lezen maar als een boek me echt aan spreekt neem ik het overal mee naar toe en dan lees ik zelfs tijdens het koken. Hoewel dat niet aan te bevelen is, er gaat nog wel eens iets mis in mijn kookkunsten op deze manier.

#50books Vraag 1: Welk boek heeft in je vroegste jeugd de meeste indruk op je gemaakt?

Als je dan eenmaal begint te schrijven of via Twitter eens andere mensen volgt dan dat je gewend bent kom je ineens allerlei leuke schrijf mogelijkheden tegen. Zoals bijvoorbeeld #50books van  @petepel.
elke week een nieuwe vraag over boeken, 50 in totaal.

Maar eens beginnen bij één en dan zie ik wel waar ik uitkom.

Herinneringen aan boeken van vroeger. Er komt onmiddellijk van alles voorbij titels zonder auteur bijvoorbeeld Belladonna kamer 16 en De zoon van de woordbouwer en in een enkel geval zelfs alleen een vaag beeld van de kaft maar geen idee meer waar al die boeken over gingen. Voor zover ik het me kan herinneren las ik niet overdreven veel, hoewel wel veel meer dan in mijn omgeving gewoon was.

Langzaam aan teruggaand in de tijd kom ik langs alle boeken van Jane Austen en de Brontë Sisters, must reads in een bepaalde leeftijd, waar ik lekker in ben blijven hangen. 

Via Cissy van Marxveldt, heerlijk wegdromen bij het leven van Joop ter Heul of de vakantieperikelen van Zomerzotheid.

Verder terug, de boeken van Jan Terlouw, Oosterschelde windkracht 10 maar vooral De koning van Katoren. En hoewel ik zeker weet dat ik het meerdere keren heb gelezen kom ik niet ver in het ophalen van het verhaal van de volgens mij 12 opdracht die de hoofdpersoon moet vervullen voordat hij koning kan worden.  Diep uit mijn geheugen komen er langzaam meer dingen naar boven, zoals de reden waarom hij koning wil worden ligt in het feit dat hij geboren is op de dag dat de vorige koning stierf.

Met de kaft komen ineens een hele stapel kussen boven drijven om zacht in te landen na een sprong vanaf die toren en het meer geluid maken dan de vogels die overlast veroorzaken zodat zij hun stem verliezen is blijkbaar ook nog ergens blijven hangen. 

Maar mijn allereerste en mooiste herinnering is aan de boekjes en liedjes van Martine Bijl over elfje Twaalfje. Vooral het eerst boekje waarin Twaalfje heel verdrietig was omdat ze niet kan vliegen, zingen en dansen iets wat je als elfje toch echt wel moet kunnen. Daarnaast was ze ook nog een beetje mollig hoewel, voor zover ik het me kan herinneren is dat dan weer niet zo'n probleem. Haar vriendjes de vlinder, de merel en een muis genaamd Horepiep of Horlepiep leren haar in één dag vliegen,  zingen en dansen en aan het eind van de dag geeft ze een voorstelling voor heel het bos en past ze helemaal bij de elfenfamilie.   
Deze boekjes zijn staan als enige kinder- / jeugdboeken nog in mijn kast.