Herinneringen & Bagage

Herinneringen
Beeldende verhalen
Ingekort uitgebreid opgepoetst
Met de waarheid verbonden
Fantasieën

Bagage
Verpakt drama
Koffer na koffer
Achtergelaten langs de weg
Bevrijding

#Ideeënsafari : etappe 1

De mooiste ontdekkingsreis is te leren kijken met andere ogen.

Wat valt er te zien in mijn omgeving wat ik normaal niet zie.
Hoe ver moet ik van mijn normale paden afwijken om iets nieuws, inspirerend te ontdekken.

Een afwijken van mijn gewone route, tja ik ken zo'n beetje alle wegen die van A naar B leiden wel dus dat heeft niet zo heel veel zin.
Afwijken van de gewone padden dus en ergens naar toe gaan dus waar ik normaal niet kom.

Over de brug en naar rechts de wijk in, vagelijk weet ik dat hier ergens een zwembad moet zijn. Ik woon in een stad waar vele (zwem)plassen zijn ontstaan bij de uitbreiding van de stad, de meeste ken ik wel en kom ik ook regelmatig langs maar van de Oosterplas kan ik me niet herinneren dat ik er ooit geweest ben.

vanuit
La Casa del Lago
heb je het
onderstaande uitzicht.

Het tochtje heeft me langs onbekende plekken gebracht maar nog niet echt geïnspireerd. 

Zelfs deze uil lokt nog geen verhalen uit.

 

Week 23 : Hartkamer

Ik sla even een groot aantal kamer over want wie zegt dat ik van A naar B moet werken, netjes alle kamers van begin tot eind afwerken. 

O uhhm oei dat was ik zelf, nou bij deze breek ik met mijn eigen regeltjes. De tussenliggende kamers staan in de stijgers, zijn gestut en van een naamplaatje voorzien maar de bouwwerkzaamheden zijn nog niet volledig hervat.

bron

Hoe ziet mijn hartkamer eruit? Nou niet zo moeilijk, ik ben er zelfs geweest, heb er gedanst en ook al waren het bedoeïenen in plaats van hippies welkom was iedereen.  Misschien is de vuurplaats in mijn kasteel iets groter maar verder is het deze plek.

De houtjes die in het vuur worden gegooid verspreiden elke keer weer een nieuwe geur. Van de zoete vanille naar zachte jasmijn, van de frisse lelie naar de zware patchouli, niets is storend of overheersend. 

Mooie zinnen maar ze roepen vooral een enorme weerstand bij me op.

Je moet je vooral heel welkom voelen” 
Hoezo ik MOET me vooral heel welkom voelen. Dat ene woordje, moet, maakt al direct dat ik me niet welkom voel, het voelt meer als een verplichting. Alles in mij gaat dan steigeren en dwarsliggen.

Net zo als bij
“Als ik me kwetsbaar voel dan.....”

In mijn beleving is er iets mis als ik me kwetsbaar voel. Natuurlijk ik ben kwetsbaar of kan het in ieder geval zijn maar als ik me ook echt kwetsbaar voel dan is het maar zelden mijn eigen keuze. Dan gaan mijn verdedigingswerken omhoog en verzet ik me.

Als ik kwetsbaar ben dan stel ik me open, laat ik anderen dichtbij komen. De muren worden beetje bij beetje geslecht. Elke gast mag er zijn. Tranen van uitbundig lachen of huilen mogen stromen. 

Zachte kussens rond een uitnodigend vuur
hippies die oprecht luisteren
het samen zijn is o zo puur
niemand die probeert iets te verduisteren

Hippies die oprecht luisteren
geen enkele veroordeling
niemand die probeert iets te verduisteren
de aandacht is als een zachte streling

Geen enkele veroordeling
muziek, geuren en kleuren die je omarmen
de aandacht is als een zachte streling
om zo het hele kasteel te verwarmen

Muziek, geuren en kleuren die je omarmen
tranen van geluk, woeden of pijn
om zo het hele kasteel te verwarmen
een plek waar alles zomaar mag zijn

Tranen van geluk, woede of pijn
het is het centrum van je huis
een plek waar alles zomaar mag zijn
Lieverd welkom thuis

Week 10 : De kamer van Geluk

Hmm nooit gedacht dat ik het zo moeilijk zou vinden zijn om over mijn kamer van geluk te fantaseren. Een lege kamer, natuurlijk maar waar ligt bevind die zich in mijn luchtkasteel?  Hoe ziet mijn luchtkasteel er eigenlijk uit? Tot nu toe zijn het alleen nog maar de losse kamers waar ik over heb gefantaseerd.  Het eerste wat nu bij me opkomt als ik aan mijn luchtkasteel denk is een hele grote oude boom. Elke kamer bevind zich op zijn eigen tak en in de stam bevinden zich onder andere de keuken en de salon. 

De kamer van geluk is een geheel zelfstandige ruimte die tussen alle takken heen beweegt. Er zijn geen gangen die er naar toe leiden, er liggen geen kamers direct naast en ook ramen of deuren zijn afwezig.  

Toch kun je de kamer van geluk vanuit elke willekeurige kamer binnen  gaan. Zelfs vanuit de traanzaal want in het diepste verdriet zit ook een weg naar geluk verborgen.

De kamer heeft dus geen vaste plek maar ook geen vaste afmeting. Het zal geheel afhankelijk zijn vanuit welke kamer je binnen komt of het voelt als een grote open ruimte of een knusse cocon.

Dat is de kamer maar ik heb net zoveel moeite gehad met “Wat is geluk?”. 

Waar wordt ik nou  gelukkig van? Bij de schrijfopdracht de 50-lijst kwam ik maar tot amper 30 dingen, Kleurpotloden, de eerste krokussen, mooie stoffen, mooie theekopjes, de eerste sneeuwvlokken, de eerste pioenrozen van het jaar, Lente bloesem,  Herfst bladeren …., maar zelfs dat kostte nog al wat moeite. 

Tot dat ik op een dag de volgende mooie zinnen van ondere andere Deepak Chopra en Dwayne Dyer las.
“Be happy for no reason, like a child. If you are happy for a reason, you’re in trouble because that reason can be taken from you”
“Er is geen weg naar geluk, geluk is de weg”
“Geluk is iets waar je van te voren toe besluit”  

Toen viel het kwartje. Oja natuurlijk, geluk is niet afhankelijk van iets, want van hetzelfde iets kan ik ook heel chagrijnig worden. Of ik kan er ongemerkt aan voorbij gaan. 

Geluk zit in mij, ik kies er zelf voor om gelukkig te zijn en niets of niemand kan daar iets aan veranderen tenzij ik  dat toe laat en waarom zou ik dat in vredesnaam doen.

Geluk
mijn keuze
elke dag opnieuw
los van die anderen.
Zelfs door de tranen heen
schijnt altijd toch weer de zon
en al het moois wordt weer zichtbaar.
Mijn innerlijke kracht is een bron van licht
Ik spreid mijn vleugels en laat mijn kleuren zien.
Dansend ontstaat de weg onder mijn voeten, kom dans mee!

Dus om Lenette van Dongen te citeren

“Ik heb een hele goede bui en die ga ik helemaal zelf opmaken”

Luchtkasteel

Ik heb de afgelopen weken regelmatig door mijn luchtkasteel gelopen. Zwevend langs alle kamer die al 'klaar' zijn maar waar zich  een dikke laag stof meester van heeft gemaakt. Een aantal deuren waar al wel naambordjes op hangen maar die nog niet open kunnen. De rest is nog open, geen kamers, deuren, kasten of tuinen.
De spotvogel en de huismus schreeuwen weer om het hardst. "ik loop al weken achter " "zelfs dit kan ik niet " "ik moet moet nog.... " "ik had al veel meer moeten bereiken "
Heel zacht hoor ik gelukkig de laatste dagen ook de pauw zijn trots verkondigen. Want ook al heb ik al weken geen kamers meer beschreven, ik in de tussentijd wel een draaiboek en roosters in elkaar gezet voor een dag met dansworkshops en presentaties. Blijkbaar had dat tot nu toe in mijn hoofd niet zowel waarde, het gold niet als schrijven.
Het wordt tijd dat de ramen en deuren  wijd open worden gezet en er een stevig wind door mijn kasteel, of beter gezegd mijn hoofd gaat waaien. Dat het stof en de spinnenwebben worden weggehaald en de boel flink geschrobd en geboend wordt.
Ik ga weer met frisse moed verder.