Luchtkasteel

Ik heb de afgelopen weken regelmatig door mijn luchtkasteel gelopen. Zwevend langs alle kamer die al 'klaar' zijn maar waar zich  een dikke laag stof meester van heeft gemaakt. Een aantal deuren waar al wel naambordjes op hangen maar die nog niet open kunnen. De rest is nog open, geen kamers, deuren, kasten of tuinen.
De spotvogel en de huismus schreeuwen weer om het hardst. "ik loop al weken achter " "zelfs dit kan ik niet " "ik moet moet nog.... " "ik had al veel meer moeten bereiken "
Heel zacht hoor ik gelukkig de laatste dagen ook de pauw zijn trots verkondigen. Want ook al heb ik al weken geen kamers meer beschreven, ik in de tussentijd wel een draaiboek en roosters in elkaar gezet voor een dag met dansworkshops en presentaties. Blijkbaar had dat tot nu toe in mijn hoofd niet zowel waarde, het gold niet als schrijven.
Het wordt tijd dat de ramen en deuren  wijd open worden gezet en er een stevig wind door mijn kasteel, of beter gezegd mijn hoofd gaat waaien. Dat het stof en de spinnenwebben worden weggehaald en de boel flink geschrobd en geboend wordt.
Ik ga weer met frisse moed verder.

Week 9 : Het hoofdkantoor, deel II

De berg administratie die de vorige secretaresse heeft laten ontstaan is opgeruimd. Om in de toekomst niet weer zo’n puinzooi weg te moeten werken nu dus op zoek naar een goede secretaresse. Een van de dames uit het boek misschien. Hmm ze hebben allemaal zo hun kwaliteiten maar zijn het net niet helemaal.

Zelf een vacature opstellen dan maar.

Ik heb de afgelopen maanden behoorlijk wat vacatures voorbij zien komen aangezien ik zelf opzoek ben naar een nieuwe werkomgeving. Van sollicitanten verwacht wordt dat ze een originele, aansprekende en opvallende brief en CV produceren maar die eis schijnt niet gelden voor het  opstellen van vacatures.
Telkens weer kom je dezelfde afgezaagde zinnetjes  tegen waar  ik in de tussen tijd zo’n aversie tegen heb ontwikkeld dat het me soms moeite kost om nog serieus op dit soort vacatures te reageren.

Enkele voorbeelden: 

• Spin in het web
• Administratief talent
• Klantgericht, communicatief, flexibel, representatief
• Goed analytisch vermogen, systematisch werken.
•  relevante  werkervaring
• Is proactief en heeft een klantgerichte werkhouding
• Kan zelfstandig werken met behoud van teamgeest
• beschikt over goede contactuele eigenschappen
•  je bent accuraat en nauwkeurig
• ben je zelfstandig en proactief
• stressbestendig
• flexibele houding, servicegericht
• kan zowel zelfstandig als in teamverband werken
• klantgerichte en klantvriendelijke werkhouding
• Heeft goede sociale en contactuele eigenschappen
• Is een echte teamspeler
• Is stressbestendig
•  Affiniteit met…
•  Ook ben je actief en nieuwsgierig naar nieuwe ontwikkelingen
• Je bent collegiaal

   

      Allemaal open deuren lijkt me, want ik kan me niet voorstellen dat er een werkgever in Nederland te vinden is die een administratieve kracht zoekt die er een puinzooi van maakt,een baliemedewerker die de klanten afsnauwt of in paniek raakt als het een beetje drukker wordt. Of zit te wachten op een medewerker die zijn of haar collega’s liever kwijt is dan rijk. Om maar te zwijgen van een bibliothecaris die geen idee heeft van of interesse voor het vakgebied waarop de organisatie werkt.

      Nee, zo wordt mijn vacature dus niet.

                                                       Vacature voor een secretaresse

      Wil jij werken in mijn hoofdkantoor Ben jij een stille  kracht die achter de schermen in alle rust de administratie op orde houd  maar tegelijkertijd ook als een wervelwind door mijn hoofd kan razen. 

     Ervaring
 Liever niet
 we vinden samen wel een werkbaar systeem

     Eigen wijs
 Gebruik je eigen wijsheden
 dan kan het niet misgaan

     Wereldwijs en avontuurlijk
 Niet bang voor de geuren en kleuren van de wereld
 soms werken die net effe beter

     Outside the box denken
 Beter nog gewoon zonder box  denken
 laat je niet beperken

     Stevige persoonlijkheid
 Want het is een 24/7
 rollercoaster van gevoel

     U hebt er plezier in
 De wereld van emoties op zijn kop te zetten
 om alles van eens van een andere kant te bekijken

     Engelengeduld
 Zonder oordeel
 liefdevol, vrijgevig en vergevingsgezind

     Onvermoeibaar

     Om alle gebeurtenis  volledig kunnen te ontleden
 en de emoties telkens weer in een andere map te doen

      Kleurrijk
  Want van rood, groen en geel zijn vele tinten
  ga zo creatief en speels mogelijk om met alle die tinten

      Hormonaal
  Want soms komt de stoom gewoon je oren uit
  daar is gelukkig alle ruimte voor

     
Ben jij die stille kracht met wervelwind kwaliteiten dan 

      zullen wij samen dat hoofdkantoor met gemak kunnen beheren.

Week 8 : Het hoofdkantoor, deel I

YOU’RE FIRED!!!!!!

Dat was geen moment te vroeg, wat een puinzooi is het in mijn hoofdkantoor. Mijn secretaresse heeft voor het gemak alles in drie hele dikke mappen weg gestopt.  Niet eens automatische piloot maar gewoon een grote hoop. Alles op een stapel en een stapel voor alles.

Rood : Er valt geen enkel onderscheid te maken tussen de verschillende emoties. Alles op een grote lekker verwarrende hoop.

Groen : Om ooit nog eens iets mee te Doen.  Ook al is het niet duidelijk wat er gedaan moet worden.

Geel  :  eigenlijk is de map meer Oranje aangezien de emoties niet van de herinneringen zijn verwijderd. Het kan zeker niet weg maar of het nou een mooie herinnering of een wijze les is, ik heb geen idee.

                                      Tja  je secretaresse ontslag is makkelijk maar dan? 

Het liefst zou ik met een grote bezem door de mappen gaan, alles maar gewoon weggooien om vooral niet nog eens al die emoties te moeten doorleven. Gelukkig klinkt er dan toch ergens  de buizerd die van bovenaf kan zien dat er ook heel veel moois in die stapel verstopt is. Niet het kind met het badwater weggooien dus.  Oef het wordt nog een hele klus om die ene rode map uit te pluizen en te verdelen over de verschillende mappen, te gaan doen wat er gedaan moet worden en vervolgens de boel goed te archiveren.

Eerst maar op vakantie,warm worden en dansen in de Egyptische woestijn. Daarna zie ik wel verder.

Terug op het hoofdkantoor na 8 dagen al dansend in Egypte te zijn geweest.

Wonderbaarlijk, blijkbaar heeft de reis een zeer positieve bijwerking gehad op mijn emotionele administratie. Alles is  “zomaar” netjes opgeborgen in de glimmende nieuwe rode mappen, het werk van de groene mappen gedaan. Een trash can vol met wat nu echt wel een keer weg kan en mooie herinnering en wijze lessen die staan netjes geordend in de kast zijn gezet. En dat allemaal terwijl ik er geen bewust omkijken naar heb gehad.  Tijdens het dansen, feesten en genieten van de woestijn heb ik blijkbaar heel hard gewerkt en heel veel los- en achtergelaten.  Fijn te ontdekken dat het niet altijd nodig is om elke emotie nog een keer volledig te doorleven. Dat iets wat op het eerste zicht heel zwaar lijkt ook op een plezierige makkelijke manier verwerkt kan worden. 

Als deze emotie een kleur was, dan was het stralend wit met een hele licht waas van alle andere kleuren erover heen. Het samenvallen van alle emoties, zoals een prisma waarin alle kleuren samen komen in wit licht maar afhankelijk van welke emotie op een bepaald moment de boventoon voort ligt er een licht gekleurde waas overheen. 

Als deze emotie een weersoort was, dan was het een dikke mist. Mist zo dik die met elke stap die je zet gewoon met je mee beweegt zodat je in je eigen kleine wereldje vast lijkt te zitten.   

Als deze emotie een landschap was, dan was het een rotsachtige kust. Een kust waar de zee met grote kracht komt aan rollen en op de rotsen uiteenspat.

Als deze emotie muziek was, dan was het “Carry on" onder andere van Diana Ross maar mijn favoriet wordt gezongen door de dames van de show “Niet gesnoeid”. Gewoon door gaan niet bij de pakken neer gaan zitten, hoe moeilijk de situatie ook is, tot dat er een nieuwe dag aanbreekt. 

Als deze emotie een voorwerp was, dan was het een kompas die doordraait. Een kompas op een zaklampje, door de batterijen draait de kompas volledig door.

Week 7 : De C.W.

Pfft eindelijk weer eens in het Luchtkasteel. Na ziekte en een zware emotionele tijd eindelijk weer genoeg rust om te schrijven. Ik kan namelijk absoluut niet schrijven als het slecht met me gaat, zelfs een dagboek bij houden lukt me niet.  

Een volière vol met vogels die allemaal menen iets te moeten zeggen en het liefst allemaal tegelijkertijd.  Zonder dat  ik eigenlijk echt hoort wat er gezegd wordt hebben ze behoorlijk wat invloed. Een kakofonie van negatieve, ondermijnende, belerende, dwingende, zelf medelijdende zinnen die in mijn hoofd rondzwerven.              

Terwijl ik op weg ben naar de C.W. om met een bezem de boel eens goed schoon te schrobben werd ik ziek. Samen met het loslaten van de emotionele 'zooi' besloot mijn lichaam ook letterlijke schoon te maken. Twee dagen, zware hoofdpijn en koorts zorgde wel even voor een stilte in de volière maar al heel gauw begon de verschillende vogels weer te kwetteren.
Tegelijkertijd kwam er een Terror Bird, prehistorisch en lang uitgestorven maar met toch nog steeds behoorlijke indringend geschreeuw, voorbij. Met zijn geschreeuw overstemde hij met gemak mijn eigen vogels.
Met deze Terror Bird werd er ook een maaltijd uit de keuken voorgeschoteld. Een maaltijd, ook prehistorisch, en helaas zelfs na al die tijd nog steeds oneetbaar. Daardoor werd wel ineens duidelijk waar ideeën en aannames over mezelf en al het gekwetter van mijn vogels hun oorsprong hadden. De traanzaal heeft dan ook met een behoorlijke overstroming te maken gehad.

Door beter te luisteren naar al het gekwetter en vooral de vogels zo mogelijk uit mijn hoofd weg te sturen komen er een aantal mooie paradijsvogels te voorschijn. Kolibrietjes, zwanen en pauwen zijn altijd wel in de buurt en hebben ook vaak mooie dingen te vertellen maar worden dus helaas vaak overvleugeld en overstemd.

week 6: de traanzaal

Mijn luchtkasteel is een aantal weken dicht geweest, een groot bord VERBODEN TOEGANG aan het begin van de oprijlaan. Na het diepe graven in de salon kon ik even niet verder. De keuken is zelfs nu nog aan het sudderen en de traanzaal bezorgde me bij het lezen alleen al tranen. 

Traag lopen ze over mijn wang
Regendruppels van de ziel
Achter mijn oogleden prikkend
Niemand die ze zien mag
Eenzaam verdriet
Nog een maal doorleefd
Zuiverende golven
Afstand van de pijn
Achterom kijken heeft nog weinig zin
Loslaten en vergeven om verder te kunnen gaan

De traanzaal, het is een van de mooiste ruimtes in mijn luchtkasteel.  Niet heel groot maar het staat vol kleurige flessen. Want je kunt je tranen maar beter in mooie flessen bewaren.

bron

Sommige tot de rand toe vol en naar de achterste rij verschoven, andere nog maar gedeeltelijk vol maar toch al afgesloten. En dan zijn er nog een aantal die maar niet vol raken alsof ze op een of andere manier verbonden zijn met een bodemloze put.

Een tranenfles voor niet of verkeerd begrepen zijn.
In situatie worden gebracht die echt niet bij mij pasten en dan een label kregen omdat ik niet voldeed aan wat verwacht werd. Nergens echt thuis voelen, anders zijn dan de rest. Ik heb het gevoel dat ik een groot deel van mijn leven mezelf in bochten heb moeten wringen, the round peg in the square hole. Ik heb de wereld en de mensen in mijn omgeving nooit begrepen en andersom geldt het zelfde. Mijn eigen weg, die ik desondanks wel altijd ben blijven volgen heeft veel commentaar en onderhuidse afkeuring uit
Hierbij hoor het lied Liselore Gerritsens "Als ze als kind" of nog beter "Wie" en nog veel beter de Nederlandse versie van "So Lonely" van de Police gezongen door Adelheid Roosen. Fantastisch lied maar altijd weer tranen.

bron

Een tranenfles voor verbroken relaties. 

Ondanks alle liefde, goede intenties en harde werk zijn mijn relaties tot op heden niet als succes te omschrijven. Afstand, cultuurverschillen en verschillende levenshouding zijn obstakels gebleken die met geen mogelijkheid te slechten waren.Veel pijn en heel veel tranen om gemiste kansen.    

Tijd schijnt alle wonden te helen maar de littekens blijven en ook de tranenstroom droogt maar met heel veel moeite.

Hier komt "Make you feel my love" door Adele heel goed van pas. Er was inderdaad niet wat ik heb gedaan en zou hebben gedaan maar het was of niet genoeg of niet dat wat ik moest doen. En voor een volgende relatie geldt 

"Maybe this time" gezongen door Rocq-E Harrel

bron

                                               

Een tranenfles voor het verlies van mijn moeder.Het is al bijna 10 jaar geleden dat mijn moeder heel onverwacht overleed. Het kan net zo goed eergister geweest zijn want het verdriet is zeker niet minder geworden. Eerder wordt het met elke dag een graatje erger want het moment dat ze er nog was is alleen maar verder weg. De tranenfles raakt maar niet vol en de laatste tranen zijn waarschijnlijk ook nog niet gelaten (zeker want ze stromen terwijl ik dit schrijf), Helaas zijn het niet alleen tranen van verdriet maar ook van boosheid en verwijt. Als alleenstaande moeder heeft ze uiteraard alle moeite gedaan om mij al het goede te geven. Raar dan ook dat ondanks dat ik niet het gevoel had, soms zelfs nog heb dat ik prioriteit voor haar     bron                                       was. De tekst van mijn moeder op een van de trofeeën in de salon is                                                   zeker waar en toch is er een groot gevoel van eenzaamheid achter                                                           gebleven. 

                                                      Hier hoort Lenette van Dongens "Schouder aan schouder" het gaat                                                         dan wel over haar vader maar is erg op mijn moeder en mij van                                                             toepassing

Een tranenfles voor het ongeboren kind

Dit zijn rare tranen. Tijdens mijn moeizame relaties is het station kinderen krijgen met hoge snelheid voorbij geflitst. De trein rijdt verder en hoewel terug gaan praktisch nog wel mogelijk is lijkt me beter om mee te rijden. Het rare is dat ik nooit een hele grote kinderwens heb gehad (dat dacht ik tenminste), leuk maar niet strikt noodzakelijk en zeker niet iets waarvoor ik alle moeite (ivf bijvoorbeeld) zou doen. Nu echter, 44 jaar oud en single is er elke maand weer die steek. GEMISTE KANS. Elke baby die in mijn omgeving geboren wordt een herinnering aan dat het mijn eigen keuzes zijn geweest die tot kinderloosheid hebben geleid.

bron

En dan is er nog  "Ik geef je een roosje mijn roosje" dat nummer roert me elke keer weer tot tranen.