Ik wacht op kleuren

de bloesem van vorig jaar

al opgegeten

bron

Een week #veelzijdIK

Vlak voor kerst wees Leonie me op het project #veelzijdIK van Leona Aarsen.Heel Leuk hoor maar mijn hele houding ten opzichte van twitter is er sowieso een van "wat heb ik nou te melden en wie zit daar op te wachten" en dan ook nog eens elke dag mijn twitterbio moeten aanpassen, nee. Dus het maar even naast me neer gelegd, tot dat ik zo rond 1 uur op 1 januari in eens merkte dat ik toch bezig was mijn bio aan te passen.

Oke, ik doe dus mee en tot nu toe is het me zelfs gelukt elke dag alles te veranderen.

Nu, een week verder een kijken wat het met me gedaan heeft.

Wat zeggen al die woorden nou? Waar komen ze vandaan?
Uiteraard is alles wat ik geschreven heb waar maar leef ik ook daadwerkelijk naar het beeld dat ik schets? Is de spiegel waarin ik mezelf bekijk wel helder genoeg en vrij van oordeel zodat ik zelf een goed beeld krijgen. Is het beeld misschien toch iets te opgepoetst of is het een beeld waar ik naar streef?
Laat ik me  bij het schrijven leiden door mijn intuïtie en wat er op dat moment speelt of houd ik de regie strak in handen en stel ik mezelf on de strenge censuur?

Blijf ik enkel aan de oppervlakte of sta ik mezelf toe de diepte in te gaan en mijn schaduwkanten in het licht te zetten?

Durf ik de controle los te laten?  Is dat wel zo slim? Is het wel nodig? Maakt het iets uit?

Genoeg om over na te denken en ineens komt er dan een donker wolkje overdrijven.

"Is het stiekem misschien toch een grote egotrip?"

Genoeg vragen maar ik heb nog geen antwoorden. Hopelijk komen die in de volgende dagen wel in mijn bio naar voren. 

Als laatste vraag naar mezelf, schrijf ik mijn twitterbio zo dat als iemand die ze allemaal gelezen heeft mij zou beschrijven ik mezelf herken?

  

Herinneringen & Bagage

Herinneringen
Beeldende verhalen
Ingekort uitgebreid opgepoetst
Met de waarheid verbonden
Fantasieën

Bagage
Verpakt drama
Koffer na koffer
Achtergelaten langs de weg
Bevrijding

#Ideeënsafari : etappe 1

De mooiste ontdekkingsreis is te leren kijken met andere ogen.

Wat valt er te zien in mijn omgeving wat ik normaal niet zie.
Hoe ver moet ik van mijn normale paden afwijken om iets nieuws, inspirerend te ontdekken.

Een afwijken van mijn gewone route, tja ik ken zo'n beetje alle wegen die van A naar B leiden wel dus dat heeft niet zo heel veel zin.
Afwijken van de gewone padden dus en ergens naar toe gaan dus waar ik normaal niet kom.

Over de brug en naar rechts de wijk in, vagelijk weet ik dat hier ergens een zwembad moet zijn. Ik woon in een stad waar vele (zwem)plassen zijn ontstaan bij de uitbreiding van de stad, de meeste ken ik wel en kom ik ook regelmatig langs maar van de Oosterplas kan ik me niet herinneren dat ik er ooit geweest ben.

vanuit
La Casa del Lago
heb je het
onderstaande uitzicht.

Het tochtje heeft me langs onbekende plekken gebracht maar nog niet echt geïnspireerd. 

Zelfs deze uil lokt nog geen verhalen uit.

 

Week 23 : Hartkamer

Ik sla even een groot aantal kamer over want wie zegt dat ik van A naar B moet werken, netjes alle kamers van begin tot eind afwerken. 

O uhhm oei dat was ik zelf, nou bij deze breek ik met mijn eigen regeltjes. De tussenliggende kamers staan in de stijgers, zijn gestut en van een naamplaatje voorzien maar de bouwwerkzaamheden zijn nog niet volledig hervat.

bron

Hoe ziet mijn hartkamer eruit? Nou niet zo moeilijk, ik ben er zelfs geweest, heb er gedanst en ook al waren het bedoeïenen in plaats van hippies welkom was iedereen.  Misschien is de vuurplaats in mijn kasteel iets groter maar verder is het deze plek.

De houtjes die in het vuur worden gegooid verspreiden elke keer weer een nieuwe geur. Van de zoete vanille naar zachte jasmijn, van de frisse lelie naar de zware patchouli, niets is storend of overheersend. 

Mooie zinnen maar ze roepen vooral een enorme weerstand bij me op.

Je moet je vooral heel welkom voelen” 
Hoezo ik MOET me vooral heel welkom voelen. Dat ene woordje, moet, maakt al direct dat ik me niet welkom voel, het voelt meer als een verplichting. Alles in mij gaat dan steigeren en dwarsliggen.

Net zo als bij
“Als ik me kwetsbaar voel dan.....”

In mijn beleving is er iets mis als ik me kwetsbaar voel. Natuurlijk ik ben kwetsbaar of kan het in ieder geval zijn maar als ik me ook echt kwetsbaar voel dan is het maar zelden mijn eigen keuze. Dan gaan mijn verdedigingswerken omhoog en verzet ik me.

Als ik kwetsbaar ben dan stel ik me open, laat ik anderen dichtbij komen. De muren worden beetje bij beetje geslecht. Elke gast mag er zijn. Tranen van uitbundig lachen of huilen mogen stromen. 

Zachte kussens rond een uitnodigend vuur
hippies die oprecht luisteren
het samen zijn is o zo puur
niemand die probeert iets te verduisteren

Hippies die oprecht luisteren
geen enkele veroordeling
niemand die probeert iets te verduisteren
de aandacht is als een zachte streling

Geen enkele veroordeling
muziek, geuren en kleuren die je omarmen
de aandacht is als een zachte streling
om zo het hele kasteel te verwarmen

Muziek, geuren en kleuren die je omarmen
tranen van geluk, woeden of pijn
om zo het hele kasteel te verwarmen
een plek waar alles zomaar mag zijn

Tranen van geluk, woede of pijn
het is het centrum van je huis
een plek waar alles zomaar mag zijn
Lieverd welkom thuis